Auteursarchief: lies93

Koken met kijkers

In Laos werken de mannen buiten de deur en zorgen de vrouwen ervoor dat het huishoudelijk werk geregeld wordt. Bij dit laatste hoort ook het bereiden van de dagelijkse avondmaaltijd. Zo is het tenminste in de dorpen op het platteland en zo dus ook in het dorp waar wij tijdens het begin van onze vakantie verblijven. Toch waag ik het er op om daar de kookopdracht van Haan uit te voeren. Voor het gemak zijn hiervoor twee opdrachten tot een geheel samengevoegd.

Na het bezoeken van een school in de regio begin ik er over met onze tolk die ons op alle uitstapjes vergezeld om een redelijke communicatie mogelijk te maken. Ik geef aan dat we het Laotiaanse eten zo lekker vinden en dat ik van een vrouw wil leren hoe ik het klaar  kan maken. De reden hiervoor lijkt de tolk logisch; dan kan ik het ook koken voor mijn vrienden in Nederland, zodat ook zij zullen weten hoe lekker het is. Misschien open ik later wel het eerste Laotiaanse restaurant in Amsterdam oppert hij, terwijl we voor de zoveelste keer een stop maken om even te gaan zitten. Misschien wel ja.

Na even nadenken wordt niet een vrouw uit het dorp voorgedragen die al jaren op bruiloften en partijen haar vermaarde vissoep klaarmaakt voor alle genodigden en waarvan de kookkunsten in de wijde omgeving bekend zijn. Daarentegen wordt voorgesteld de Mailaiphone ons zal leren hoe we lokale gerechten moeten bereiden. Mailaiphone, onze bescheiden, maar betrokken leerling die ons vergezeld op alle uitstapjes. Zij vindt het wel leuk om het ons te leren zegt ze. Dat ze het leuk vind interpreteer ik in ieder geval uit de kleine glimlach en hele voorzichtige pretoogjes. Het plan is verder snel gemaakt. Tijdens onze laatste avond wordt er een kleine afscheidsceremonie georganiseerd en dan eten we samen op onze veranda. Het programma is vrij druk voor die dag, maar we hebben voldoende tijd om te koken. Voordat we nieuwe scholen gaan bezoeken kunnen we nog wel boodschappen doen op de ochtendmarkt.

Als om 6.10 de wekker gaat, vraag ik me een seconde af waarom ik ook alweer in de vakantie op dit tijdstip wakker moet worden. Lisa heeft er geen last van, want zij kan nog even blijven liggen terwijl ik de camera inpak om ook het martkbezoek vast te leggen voor de opdrachtgevers. Twintig minuten later zit ik op de brommer, in gezelschap van Mr. Bounchan die meegaat naar de markt. Even verderop staat Mailaiphone ook al langs de weg te wachten. En terwijl ik nog wakker aan het worden ben, realiseer ik me dat de dag voor vele dorpelingen iedere dag zo vroeg begint. De temperatuur is aangenaam en de rijstplantjes worden door de boeren in de grond gestopt in de vele velden om ons heen. Op de markt is het ook al druk met verkopers en kopers. Ik ben de enige toerist voor zover ik kan zien . Volgzaam loop ik achter Mailaiphone aan die met een boodschappenlijstje de verschillende verkopers afgaat die hun verkoopwaar op de grond hebben uitgestald. Ze weet waar ze wat wil halen en laat zich ook niet door adviezen van Mr. Bounchan van de wijs brengen. De zelfverzekerdheid die ze toont staat in contrast met haar houding als we Engels met haar proberen te spreken. Bij de Mekong kopen we als laatste nog een grote vis die op het droge levend en wel aan wordt geboden naast het kraampje waar kikkers tevergeefs een veilig heenkomen proberen te zoeken.

Het koken begint direct als we terug zijn van de schoolbezoeken. Lisa en ik gaan zitten onder ons houten huis en hebben eigenlijk wel even behoefte aan een korte break. Mailaiphone heeft echter andere plannen. Ze heeft voor ons vertrek al de sticky rice laten weken in het water en begint direct met de noodzakelijke voorbereidingen. Bounxan, een andere leerling, is er ook om te helpen en samen halen ze al het kookgerei dat we nodig hebben. In twee kookpotten wordt houtskool gedaan en net als ik me afvraag hoe ze die zonder aanmaakblokjes gaan aansteken laat Mailaiphone me zien hoe ze dat hier doen. Een plastic waterfles wordt in stukken gesneden en het plastic wordt aangestoken. Ok, misschien is dat niet een milieuvriendelijke, maar zeker wel een effectieve manier van werken. Ik maak Bounxan en Mailaiphone duidelijk dat Lisa en ik aan het werk gezet moeten worden. Bounxan snapt dit direct en toont zich een meester in het kort voordoen en dan laten nadoen. Tijdens het verloop van onze kookles lukt het Mailaiphone ook steeds beter om ons met korte opdrachten aan te sturen. ‘Come here. Cut this.‘

Onder deskundige begeleiding wordt de grote vis ontdaan van de ingewanden en in stukken gehakt. De bloederige spetters vliegen ons letterlijk om de oren als we met een kapmes inhakken op de vis die zich niet zomaar laat vierendelen. Een vrouw uit het dorp die een kijkje is komen nemen doet ook nog een duit in het zakje en laat zien hoe we de vis klein kunnen krijgen.
Op de kookpotten staan ondertussen een grote pan waar de soep in wordt gemaakt en een mand waar de rijst in gestoomd wordt.
Stap voor stap vorderen we gestaag en de maaltijd die we koken krijgt steeds duidelijker vorm.

Beneden, onder ons houten huis, vullen bakjes zich met diverse bladeren die als sidedish op tafel zullen komen te staan en de wind blaast de velletjes van de geroosterde pinda’s die door de soep gedaan worden. Restjes knoflook, chillipepers, lente-uitjes, sereh en ui stapelen zich op, om vervolgens achteloos in de vijver achter ons te worden gegooid. De geur van limoen en vissaus hangt ondertussen om ons heen en het is onmogelijk om te vergeten dat we in een Aziatisch land zijn. Een aantal mannen bekijkt onze kookkunsten en geeft ondertussen wat tips vanaf de zijlijn. Een paar jongetjes komt ook even buurten en pikt wat pinda’s die nog in de zak zitten. Die twee interessante gasten uit Nederland doen vreemde dingen en maken behoorlijk wat dorpelingen zo nieuwsgierig dat ze een kijkje komen nemen. Wij slaan weinig acht op het publiek, want we zijn veel te druk bezig met het koken.

Vier lokale gerechten, die waarschijnlijk in de helft van de tijd bereid hadden kunnen worden, zijn uiteindelijk het resultaat van onze gezamenlijke inspanningen. Spicy Fish Soup, Spicy Papayasalad,Sticky rice en Laap Paa (met heel dun gesneden plakjes vis die allemaal kritisch gekeurd werden door Mailaiphone).

Terwijl al het eten naar boven wordt gedragen, trekt Lisa speciaal voor deze gelegenheid haar sarong aan en daarna wordt de maaltijd geopend. We zijn trots op het resultaat en onverwacht is daar een flesje lao lao om te proosten op de goede avond, ons bezoek en het eten.
De kookopdracht is vervuld en we hebben er iedere seconde van genoten. Met dank aan iedereen die heeft meegeholpen en de opdrachtgevers uit Nederland.

Image

Categorieën: Uncategorized

Foto’s uit Laos

Foto’s uit Laos

We hebben net een eerste selectie gemaakt van onze foto’s. Aangezien uploaden hier nogal lang duurt, plakken we in deze post een link, zodat je ze kunt bekijken.

Wij gaan vanavond naar het kantoor van Big Brother Mouse voor een chatsessie met locals die hun Engels willen verbeteren. Daarna schuiven we bij de familie van het guesthouse aan voor een ceremonie/ viering die ze vanavond houden. We hebben geen idee waarvoor het is, maar de uitnodiging wilden we natuurlijk niet afslaan. Om de feestvreugde te verhogen is alle was van Michael buiten te drogen gehangen bij de ingang. Hoe charmant…..

Categorieën: Uncategorized

Kennismaking met het Khong District

‘KDCDA will pick you up in 15 min’, informeert Dong ons via een smsje. We zijn door de chauffeur van de minivan (Pakse à 4.000 Islands) afgezet bij de afslag naar Ban Nagasan en mogen van een aardige mevrouw wachten in haar shopje aan de weg. Het kwartier wordt een half uur en Dong smst nog een keer; Ze zijn onderweg. Als we een uur zitten te wachten beginnen we ons toch een beetje zorgen te maken. Inmiddels is er een jongen op een scooter aan komen rijden. Hij kletst wat met de dochter van de mevrouw. Pas na een paar minuten komt hij naar ons toe. Bounxan is zijn naam en hij is gekomen om ons naar het dorp te brengen! We moeten alleen nog even wachten op een tweede scooter + chauffeur. Even later toeren we langs de vele kleine dorpjes die het Khong District rijk is. Michael, die bij mr. Somphone achterop zit, is al snel uit het zicht verdwenen. Bounxan rijdt langzaam. “I have to be careful with you.’Hij spreekt goed Engels en ik kom erachter dat hij even oud is als ik. Samen met zijn vader, die de broer is van mr. Bounchan, de voorzitter van de stichting, woont hij in (…..). Als we via een modderig paadje aan komen glibberen in het dorp heeft Michael al kennis gemaakt met mr. Bounchan. Vriendelijk lachend heet de man ook mij welkom. Terwijl Michael en ik een gesprek proberen te voeren met de gastheer (hij spreekt bijna geen Engels)  maken Bounxan en de zoon van Bounchan ons bedden op (twee matrassen waar een klamboe overheen hangt). We slapen in het oude huis van mr. Bounchan. Een jaar geleden heeft hij een huis van steen laten bouwen. Zijn houten huis wordt nu gebruikt als vergaderplaats van de stichting en als KDCDA  bezoekers heeft, wordt het huis omgetoverd tot logeerplek. We krijgen een mini-rondleiding en spreken met mr. Somphone af dat hij ons een scooter komt brengen die we kunnen huren.  De afstanden zijn hier best wel pittig, dus een scooter kunnen we goed gebruiken! Mr Bounchan brengt ons een één-pits gasstel, want koken doen we zelf. Voor boodschappen moeten we op de markt in Ban Nagasan zijn. Het is een dorpje op ongeveer 15 minuten rijden, waar toeristen de overtocht maken naar Don Det; een van de 4000 eilanden die samen Si Pan Donh worden genoemd. Omdat we vanavond al voor het eerst een maaltijd in elkaar moeten flansen en we nog geen scooter hebben biedt mr. Bounchan aan mij naar de markt te brengen. Want..  ‘women do cooking.’ Om 16.00 is het Bounxan die me komt ophalen met de woorden ‘Lisa, you go to market with me?!’ Ik ben stiekem wel een beetje opgelucht dat hij met me meegaat en niet mr. Bounchan. Ik zou echt niet weten waar ik het met die man over moet hebben! Bounxan helpt me waar nodig en checkt of ik niet getild wordt door de marktkoopvrouwen. Een klein uurtje later komen we met rijst, groenten, ketjap, fruit en water terug. Wat Michael en ik ervan gaan maken zien we dan wel weer. We bereiden de eerste Engelse les voor en koken  een simpel maal dat bestaat uit rijst en een groentenprutje.

Zo, de eerste indruk is gemaakt. Als ik alle dagen één voor één voor jullie ga beschrijven wordt het een oersaai verhaal en dus waag ik me aan een beknopte versie zodat jullie toch een idee krijgen van onze avonturen in Khong.

Op dag twee voeren we niet bijster veel uit. Wel bellen we Dong om de plannen te bespreken. Het blijkt een vruchtbaar telefoontje, want de plannen kunnen rap gemaakt worden. Op de derde dag beginnen we meteen aan ons programma (gemaakt door mr. Bounchan) dat een prima combi is tussen projectbezoeken en toeristische uitstapjes. In vier dagen zien we twee watervallen en bezoeken we vijf scholen. De dagen kabbelen voort in hetzelfde Lao-tempo en lijken veel op elkaar. We worden steeds verwelkomd door het dorpshoofd of de directeur en krijgen een drankje aangeboden. Variërend van coconut juice, dat we uit een kokosnoot moeten slurpen, tot Mirinda (Fernandes-like alleen dan nog zoeter). We bekijken scholen die soms al wel en soms niet af zijn en we vragen naar de informatie die we nodig hebben. Hoeveel leerlingen? Hoeveel leraren? Hoe duur is het gebouw? Enzovoorts.. ’s Middags trakteren Michael en ik het hele gezelschap op een traditionele Laotiaanse lunch, altijd bestaande uit sticky rice ,spicy fishsoup en lááp. Na de lunch gaan we ‘huiswaarts’ en proberen we alle indrukken een plek te geven in de, inmiddels uitpuilende, lades in ons hoofd. Als we weer wat energie hebben bijgetankt vertrekken we op de scooter naar de markt, waarna we tijdens het ‘campingkoken’  beginnen aan de lesvoorbereiding. Na de les zijn we steeds te moe om onze reisdagboeken bij te werken en vallen we in slaap.

Ik vertel jullie nu over onze tijd in Khong alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar natuurlijk zijn er dingen die een onvergetelijke indruk op ons hebben achtergelaten en die daarom zeker de moeite waard zijn te vertellen.

  1. Twee van de vijf scholen die we bezoeken bevinden zich niet op het vasteland en we hebben daarom  uren over de Mekong gevaren. Ik kan niet voorkomen dat ik tijdens deze boottochtjes moet denken aan AK lessen over Zuidoost-Azië. Een 3D versie van mijn oude Aardrijkskunde- boek maar dan een miljoen keer indrukwekkender!
  2. Ik loog eigenlijk toen ik vertelde dag Michael en ik iedere dag de lunch regelden want tijdens één van de schoolbezoeken werden we door het dorpshoofd uitgenodigd om bij hem thuis te eten. Vijf vrouwen hadden duidelijk al een paar uur in de keuken doorgebracht om ons te verrassen. We zaten op onze knieën (na een kwartier had ik al kramp!) en aten met onze handen. Wat een ervaring! Meer ‘local’ dan dit gaat het niet meer worden.
  3. Op onze tripjes gingen niet alleen mr. Somphone (als tolk) en een KDCDA-lid mee, maar toen wij op de eerste dag hadden aangeven dat we het leuk vonden dat er een leerling van ons mee zou gaan werd dit meteen geregeld. Mailaiphone, een meisje dat duidelijk veel in haar mars heeft, mocht ons op ieder tripje vergezellen. Zo kon ze leren over de stichting terwijl ze tegelijkertijd haar Engels oefende. Dit was voor ons duidelijk één van de sterke punten van KDCDA. De stichting wil de volgende generatie betrekken bij de projecten.
  4. Als bedankje had mr. Bounchan een afscheidsceremonie voor ons georganiseerd. Alle mensen uit het dorp waar wij veel contact mee hadden gehad spraken (in het Engels) een aantal wensen voor ons uit en knoopten een armbandje bij ons om. Het klinkt misschien wat kneuterig, maar voor ons was het een mooie afsluiter. Toen later de laolao (wishkey) op tafel kwam kon de avond niet meer stuk!
  5. Last but not least. We hebben in Khong een super vette haan-opdracht uitgevoerd en wel die van Aswin en Kalo. Michael zal daar later een uitgebreide update over geven, maar ik kan jullie verklappen dat het wel één van de stoerste dingen was die we hebben gedaan.

De dagen in het Khong District waren super. We hebben een goed beeld gekregen van het werk van de stichting. Vooral het KDCDA motto ‘we help them who help themselves’ heeft voor ons meer betekenis gekregen toen we erachter kwamen dat de dorpen ook zelf een grote financiële bijdrage leveren aan de projecten. Behalve dat het een goed gevoel geeft dat de Nam Jai-klus is gefixt zijn we ook blij dat we op deze manier kennis hebben kunnen maken met de Laotiaanse cultuur. Hoe meer we naar het Noorden trekken hoe meer invloed van de Westerse wereld we zien. We komen steeds meer toeristen tegen en we kunnen weer  Beerlao drinken. Dat is fijn, maar geen pizza kan op tegen de lááp páa met sticky rice van Mailaiphone.

 Image
Het uitzicht vanuit ons houten huis

 Image
Lunch bij het dorpshoofd. In het midden mr. Somphone, naast hem mr. Bounchan

Image
Bounxan en Mailaiphone

Categorieën: Uncategorized

Vibrant Vientiane

Dag twee in de ‘bruisende’ hoofdstad van Laos. In tegenstelling tot onze lage verwachtingen bevalt ons verblijf hier in Vientiane erg goed. De sfeer is ontspannen en we hebben op de fiets al behoorlijk goed onze weg kunnen vinden. Haan is de afgelopen dagen samen met kip overal mee naartoe geweest. Ze liften mee in de rugzak en zitten comfortabel in hun sticky rice baskets die we in het Khong District hebben gekocht. Nadat we gisteren overdag als toerist hadden doorgebracht, spraken we ’s avonds af met Dong, die betrokken is bij het werk van KDCDA in het zuiden. Zij hielp ons ook met informatie over de kansen van meisjes en vrouwen hier in het land, wat Haan tevreden stemde aangezien het een van zijn opdrachten was om de mogelijkheden van de vrouwelijke kant van de bevolking te onderzoeken. Zover we nu hebben kunnen ontdekken zijn die aan het verbeteren. Al is er nog wel wat werk te verzetten.

Vlak voordat we gisteren het licht uitdeden en gingen slapen dachten we dat we vandaag erg weinig te doen hadden. Bij het ochtendgloren stelde Haan die veronderstelling bij. Er is werk aan de winkel en hier heeft hij onze hulp bij nodig. Dus we gaan zo, na een ontbijt hier bij het guesthouse, op pad om een tijdschrift te kopen dat we waarschijnlijk alleen hier in Vientiane kunnen krijgen. We zullen inkopen moeten doen voor een creatieve opdracht die we hopelijk met kinderen in Luang Prabang uit kunnen voeren en een Laotiaans kookartefact op de kop moeten tikken voor een redelijke prijs. Later op de dag kunnen we hier dan op de boulevard aan de Mekong vast nog wel een cd kopen van een Laotiaanse band die hier hoog in de hitlijsten genoteerd staat.

Dus, we laten het hier nu verder even bij en gaan de deur uit.

Groeten aan jullie vanuit Vientiane! 

Categorieën: Uncategorized

Lessen in Laos

Vijf dagen lang zijn we een eind weg geweest van een heel deel van de bewoonde wereld en hebben we kennis gemaakt met KDCDA; de stichting die de bevolking in het Khong District (in het zuiden van Laos) verder probeert te helpen. Vijf avonden achter elkaar gaven we Engelse les aan een groep leerlingen   in de leeftijd van 8 tot 24 jaar! Gelukkig liep het niveau minder ver uit elkaar.
Iedere avond van 19.00-21.00 zaten we op de veranda van het houten gebouw op palen, waar wij ook sliepen. Als het donker was geworden hoorden we rond 19.00 u de brommertjes over de weg aankomen en verzamelden ‘onze’ leerlingen zich voor de deur bij Mr. Bounchan, de voorzitter van de stichting. Vervolgens kwam de hele groep de trap op met schriftjes en pennen in de hand; klaar voor de les.

Wij deden voor, zij deden na, er werden geconcentreerd zinnen overgeschreven, wat geen eenvoudige opdracht was voor kinderen die normaal heel andere tekens gebruiken. Wij hebben geprobeerd in het Laotiaans te schrijven en geloof me, dat is bijna onmogelijk.

We waren wel eens moe en bezweet als we, na het bezoeken van een school in de buurt, naar de markt waren gereden om snel wat boodschappen te doen zodat we nog konden koken voordat de les begon. Maar het was echt super om te doen! De laatste les waren we net goed op dreef en toen namen we alweer afscheid van elkaar. Al is de verleiding van meer Laos groot, toch hadden we nog wel langer willen blijven. Ik zal Pany missen. De jongste van de klas die zo goed haar best deed, nadat ze al een hele dag achter de rug had en weet ik niet wat al had gedaan. Ze schreef alle woorden en zinnen over, terwijl de rest een stuk sneller ging. Ze was tot het einde bij de les en deed volop mee tijdens het voor- en nazeggen van de Engelse woorden. En tijdens de laatste les hielp ze haar team naar de overwinning door snel de juiste kaartjes om te draaien bij de Engels/Laotiaanse memory.

Pffff….er is nog zoveel meer om te vertellen, maar voor nu laten we het bij een paar foto’s om jullie ook een beeld te geven van hoe het was. De rest komt nog wel.

Image

Image

Image

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Haan maakt vliegende start in Azië

Onze 2e volle dag in Bangkok.
Vanavond vertrekken we om 20.20 alweer naar Pakse/Laos, maar eerst richten we ons op de opdracht van de moeder van Lisa voor Haan. We gaan op zoek naar een kleermaker bij Thanon Silom (een weg in BKK). Die moet voor ons een KZ-jasje maken met gebruik van de shirts die supporters van de korfbalclub hebben gekregen voor de finales in Ahoy.
Na een goed ontbijt lopen we relaxt over Chakrung road richting een meer toeristisch gebied waar de locals gemengd worden met de toeristen.
De eerste kleermaker waar we binnenstappen blijkt een duidelijke connectie te hebben met Nederland. Zijn vader gaat al een aantal jaar heen en weer naar klanten in Nederland om opdrachten in de wacht te slepen met monsters onder zijn arm. De vele foto’s op hun computer vormen het bewijs dat er zaken zijn gedaan in Sittard, Utrecht en Breda. Het levert goede ideeën op voor het jasje, maar geen opdracht.
We komen uiteindelijk terecht op de markt waar Lisa de opdracht met wat hulp van een klant uitlegt aan de kleermaakster die eigenlijk vooral schoolkleding in elkaar zet. Maar voor een goede prijs zet ze een jasje ook wel in elkaar binnen een week. Wij moeten dan wel aan de overkant van de straat even stof en knopen kopen. Geen probleem natuurlijk, dus we lopen met onze stoute schoenen aan naar de stoffenwinkel. Na twee mislukte pogingen slagen we met een subtiele handjeklap en scoren we mooie materialen voor het jasje en de voering. De verkoopster loopt nog met ons mee om ons na het pinnen in de juiste richting te sturen naar een winkel waar we mooie knopen kunnen kopen. Haan krijgt niet alleen hulp van ons, maar ook van de bewoners van Bangkok.

Bijna alle materialen zijn dan compleet, met uitzondering van de t-shirts die nog bij ons hotel liggen. Flexibel als we zijn stappen we op bus 1 (we reizen gewoon met de lokale bevolking mee) en vragen de kaartjeverkoopster om ons te waarschuwen als we uit moeten stappen. Als we Chinatown passeren wordt al snel duidelijk dat zij dacht: Toeristen > Royal Palace. Daar worden we dus ook afgezet; meer dan een kwartier verderop. Maakt niet uit!

We drinken een drankje voor de deur van het paleis en gaan gewoon terug met bus 1 de andere kant op. Het is maar goed dat we niet teveel plannen hebben, want deze opdracht kost ons zo de hele dag.
Het is al 16.00 als we de kleermaaksters op de markt verrassen met onze terugkeer. Als de stoffen, knopen en shirts op tafel gelegd worden, blijkt dat dat kleermaakster toch meer heeft toegezegd dan dat ze kan leveren. ‘Maybe there,’ probeert ze nog en Lisa wordt meegetoornd naar de buren. Maar die zegt ook dat ze het niet voor elkaar krijgt binnen 3 weken. We denken dat ze vooral wil zeggen dat ze het niet kan.
De tijd begint dan te dringen en veel hoop op een goede resultaat is er niet. We proberen er nog eentje.
En aangezien de aanhouder altijd wint, lukt het om de opdracht aan een oudere dame te geven die ons niet, maar haar vak wel, verstaat. In rap tempo maakt ze met Lisa afspraken over een ontwerp. Haan wringt zich er ook nog even tussen, zodat er wat foto’s gemaakt kunnen worden.
Hij heeft het uiteindelijk goed geregeld; Als we terugkomen in Bangkok is het unieke KZ-supportersjasje klaar en kunnen we het ophalen. En nee, we betalen niet het gehele bedrag in 1 keer.
We vieren ons eerste succes in Zuidoost-Azië met een koude milkshake bij de beste fastfoodketen in de wereld. Het heeft ons dan veel tijd gekost, maar het is gelukt! We zijn klaar om naar Pakse te gaan.

Categorieën: Uncategorized | 5 reacties

Bangkok voor beginners

De eerste update vanuit Azië! Wat heerlijk om er te zijn.

Onder het mom van ‘dat doet iedereen’ hebben we expres geen hotel bij Khao San Road gekozen,  en dus zitten we nu in een guesthouse (Baan Udom) middenin Chinatown. Als we naar buiten kijken zien we vooral autowerkplaatsen. De ‘locals’ vermaken zich in hun vrije tijd met het spelen van een bordspelletje onder ons raam en zwaaiden vanmorgen vrolijk toen ik met mijn brakke jetlag-hoofd een kijkje nam vanaf het balkon. Terwijl ik dit schrijf zijn we aan bijkomen van een heerlijke eerste vakantiedag in Bangkok!

Vanmorgen een beetje uitgeslapen en gegeten bij River View (een guesthouse om de hoek). Toen we terug aan het slenteren (volg het tempo van het land) waren naar het guesthouse kwamen we een, in eerste instantie schattig, oud mannetje tegen die zijn imago snel verloor toen hij in het Engels tegen ons begon te babbelen. Hij riep Michael bij zich met de woorden ‘I know Holland, come! I tell you, for men, not for her (wijzend naar mij). Mike liep naar hem toe en de man fluisterde zacht in zijn oor ‘I been to Zeedijk.’ Over uiterlijke schijn gesproken…

Terug in de kamer een planning voor de dag gemaakt. Eigenlijk met maar één doel: het scoren van een busticket voor de nachtbus naar Chong Mek waar we de grens over moeten naar Laos. Het openbaarvervoer is hier strak geregeld dus de reis naar het busstation verliep smooth (red. met de trein, subway en bus totale reistijd +/- 2 uur). Het kopen van het ticket was ietwat ingewikkelder, maar lukte uiteindelijk waarna we ons weg tevreden vervolgden naar Khao San Road (toch maar wel…) om wat te eten. Terwijl we op het terrasje zaten kwam er een donkere regenwolk aan drijven en zagen we de mensen hun marktkraampjes haastig ‘inpakken’ met zeil. De bui liet even op zich wachten maar kwam uiteindelijk naar beneden toen wij in de tuktuk zaten op weg naar Chinatown. Natuurlijk zaten wij in de enige tuktuk die niet aan de zijkanten afgedekt was met zeil en dus waren we al snel tropisch nat. Om onszelf te troosten hebben we bij de 7eleven even twee biertjes gehaald die we, nadat we geproost hadden met de overburen (die hetzelfde idee hadden), heerlijk hebben opgedronken op het stoepje voor het guesthouse.

We gingen vervolgens nog even naar onze deluxe kamer om wat droogs aan te trekken en zijn toen op zoek gegaan naar een plek om wat te eten. Die plek vonden we bij Samsara café & meal. Erg traditioneel en vooral pittig gegeten (aan een halve liter Singha had Michael voor het blussen niet genoeg). Morgen vertrekken we vanaf The North/eastern busterminal om 20.00 met de nachtbus naar Laos waar we om 6.00 aankomen. Vanaf de grens gaan we naar Paksé waar we één nacht zullen overnacht in guesthouse Sabaidee2.
‘See you’ in Laos

Grtz. M&L

Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

We gaan!

Welkom! Leuk dat je ons volgt op onze reis naar Laos.

Het is net 11.00 geweest. Over 3,5 uur zitten Michael en ik  in de trein naar het vliegveld van Düsseldorf. Tot die tijd probeer ik nog zoveel mogelijk glazen melk naar binnen te klokken terwijl ik me te goed doe aan een bord kaasblokjes (red. vanmorgen heb ik de pot pindakaas al leeggemaakt)

Om jullie een beetje een idee te geven hoe onze reis eruit gaat zien, hier ons reisschema:

16 juli:                    aankomst in Bangkok
18 juli:                    BBK > Laos (nachttrein)
19 juli:                    Paksé
27 juli:                   Savannakhet
30 juli:                   Tha Kaek
01 augustus:        Vientiane
04 augustus:        Luang Prabang
13 augustus:         Bangkok
17 augustus:                    Terug

Voor alle mensen die nog steeds geen idee hebben waar Laos ergens ligt. (Dat is toch Spanje? Afrika dan?)

Om 21.10 zitten we eindelijk in het vliegtuig (#zinin)

We hopen dat we de eerste update kunnen doen vanuit Bangkok!
Later!
M&L

Categorieën: Uncategorized | 4 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.