Koken met kijkers

In Laos werken de mannen buiten de deur en zorgen de vrouwen ervoor dat het huishoudelijk werk geregeld wordt. Bij dit laatste hoort ook het bereiden van de dagelijkse avondmaaltijd. Zo is het tenminste in de dorpen op het platteland en zo dus ook in het dorp waar wij tijdens het begin van onze vakantie verblijven. Toch waag ik het er op om daar de kookopdracht van Haan uit te voeren. Voor het gemak zijn hiervoor twee opdrachten tot een geheel samengevoegd.

Na het bezoeken van een school in de regio begin ik er over met onze tolk die ons op alle uitstapjes vergezeld om een redelijke communicatie mogelijk te maken. Ik geef aan dat we het Laotiaanse eten zo lekker vinden en dat ik van een vrouw wil leren hoe ik het klaar  kan maken. De reden hiervoor lijkt de tolk logisch; dan kan ik het ook koken voor mijn vrienden in Nederland, zodat ook zij zullen weten hoe lekker het is. Misschien open ik later wel het eerste Laotiaanse restaurant in Amsterdam oppert hij, terwijl we voor de zoveelste keer een stop maken om even te gaan zitten. Misschien wel ja.

Na even nadenken wordt niet een vrouw uit het dorp voorgedragen die al jaren op bruiloften en partijen haar vermaarde vissoep klaarmaakt voor alle genodigden en waarvan de kookkunsten in de wijde omgeving bekend zijn. Daarentegen wordt voorgesteld de Mailaiphone ons zal leren hoe we lokale gerechten moeten bereiden. Mailaiphone, onze bescheiden, maar betrokken leerling die ons vergezeld op alle uitstapjes. Zij vindt het wel leuk om het ons te leren zegt ze. Dat ze het leuk vind interpreteer ik in ieder geval uit de kleine glimlach en hele voorzichtige pretoogjes. Het plan is verder snel gemaakt. Tijdens onze laatste avond wordt er een kleine afscheidsceremonie georganiseerd en dan eten we samen op onze veranda. Het programma is vrij druk voor die dag, maar we hebben voldoende tijd om te koken. Voordat we nieuwe scholen gaan bezoeken kunnen we nog wel boodschappen doen op de ochtendmarkt.

Als om 6.10 de wekker gaat, vraag ik me een seconde af waarom ik ook alweer in de vakantie op dit tijdstip wakker moet worden. Lisa heeft er geen last van, want zij kan nog even blijven liggen terwijl ik de camera inpak om ook het martkbezoek vast te leggen voor de opdrachtgevers. Twintig minuten later zit ik op de brommer, in gezelschap van Mr. Bounchan die meegaat naar de markt. Even verderop staat Mailaiphone ook al langs de weg te wachten. En terwijl ik nog wakker aan het worden ben, realiseer ik me dat de dag voor vele dorpelingen iedere dag zo vroeg begint. De temperatuur is aangenaam en de rijstplantjes worden door de boeren in de grond gestopt in de vele velden om ons heen. Op de markt is het ook al druk met verkopers en kopers. Ik ben de enige toerist voor zover ik kan zien . Volgzaam loop ik achter Mailaiphone aan die met een boodschappenlijstje de verschillende verkopers afgaat die hun verkoopwaar op de grond hebben uitgestald. Ze weet waar ze wat wil halen en laat zich ook niet door adviezen van Mr. Bounchan van de wijs brengen. De zelfverzekerdheid die ze toont staat in contrast met haar houding als we Engels met haar proberen te spreken. Bij de Mekong kopen we als laatste nog een grote vis die op het droge levend en wel aan wordt geboden naast het kraampje waar kikkers tevergeefs een veilig heenkomen proberen te zoeken.

Het koken begint direct als we terug zijn van de schoolbezoeken. Lisa en ik gaan zitten onder ons houten huis en hebben eigenlijk wel even behoefte aan een korte break. Mailaiphone heeft echter andere plannen. Ze heeft voor ons vertrek al de sticky rice laten weken in het water en begint direct met de noodzakelijke voorbereidingen. Bounxan, een andere leerling, is er ook om te helpen en samen halen ze al het kookgerei dat we nodig hebben. In twee kookpotten wordt houtskool gedaan en net als ik me afvraag hoe ze die zonder aanmaakblokjes gaan aansteken laat Mailaiphone me zien hoe ze dat hier doen. Een plastic waterfles wordt in stukken gesneden en het plastic wordt aangestoken. Ok, misschien is dat niet een milieuvriendelijke, maar zeker wel een effectieve manier van werken. Ik maak Bounxan en Mailaiphone duidelijk dat Lisa en ik aan het werk gezet moeten worden. Bounxan snapt dit direct en toont zich een meester in het kort voordoen en dan laten nadoen. Tijdens het verloop van onze kookles lukt het Mailaiphone ook steeds beter om ons met korte opdrachten aan te sturen. ‘Come here. Cut this.‘

Onder deskundige begeleiding wordt de grote vis ontdaan van de ingewanden en in stukken gehakt. De bloederige spetters vliegen ons letterlijk om de oren als we met een kapmes inhakken op de vis die zich niet zomaar laat vierendelen. Een vrouw uit het dorp die een kijkje is komen nemen doet ook nog een duit in het zakje en laat zien hoe we de vis klein kunnen krijgen.
Op de kookpotten staan ondertussen een grote pan waar de soep in wordt gemaakt en een mand waar de rijst in gestoomd wordt.
Stap voor stap vorderen we gestaag en de maaltijd die we koken krijgt steeds duidelijker vorm.

Beneden, onder ons houten huis, vullen bakjes zich met diverse bladeren die als sidedish op tafel zullen komen te staan en de wind blaast de velletjes van de geroosterde pinda’s die door de soep gedaan worden. Restjes knoflook, chillipepers, lente-uitjes, sereh en ui stapelen zich op, om vervolgens achteloos in de vijver achter ons te worden gegooid. De geur van limoen en vissaus hangt ondertussen om ons heen en het is onmogelijk om te vergeten dat we in een Aziatisch land zijn. Een aantal mannen bekijkt onze kookkunsten en geeft ondertussen wat tips vanaf de zijlijn. Een paar jongetjes komt ook even buurten en pikt wat pinda’s die nog in de zak zitten. Die twee interessante gasten uit Nederland doen vreemde dingen en maken behoorlijk wat dorpelingen zo nieuwsgierig dat ze een kijkje komen nemen. Wij slaan weinig acht op het publiek, want we zijn veel te druk bezig met het koken.

Vier lokale gerechten, die waarschijnlijk in de helft van de tijd bereid hadden kunnen worden, zijn uiteindelijk het resultaat van onze gezamenlijke inspanningen. Spicy Fish Soup, Spicy Papayasalad,Sticky rice en Laap Paa (met heel dun gesneden plakjes vis die allemaal kritisch gekeurd werden door Mailaiphone).

Terwijl al het eten naar boven wordt gedragen, trekt Lisa speciaal voor deze gelegenheid haar sarong aan en daarna wordt de maaltijd geopend. We zijn trots op het resultaat en onverwacht is daar een flesje lao lao om te proosten op de goede avond, ons bezoek en het eten.
De kookopdracht is vervuld en we hebben er iedere seconde van genoten. Met dank aan iedereen die heeft meegeholpen en de opdrachtgevers uit Nederland.

Image

Advertenties
Categorieën: Uncategorized

Berichtnavigatie

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: